0

سبد خرید شما خالی است.

همه چیز درباره ی رتیل

دسته بندی :آموزش, حیوانات اگزوتیک حیات وحش 16 فروردین 1396 khashayar 329

کلینیک دامپزشکی دکتر افشار

رتیل: رتیلها در سالهای اخیر به عنوان یک حیوان خانگی جالب معروف شده اند. آنها بی نظیر – ساکت و آرام هستند و جای کمی هم می خواهند و نگهداری آنها به عنوان یک پت سرگرمی فوق العاده ایست. البته این موجودات نمیتوانند بهترین گزینه برای کسی که میخواهد آنها را زیاد ناز و نوازش کند باشد و این بخاطر استرسی است که به رطیل القا شده و همچنین احساس خطر کردن او و در آخر خطرساز برای صاحبش! در بازار گونه های مختلفی از این حیوان از نظر ظاهر و اندازه پیدا می شود و نگهداری آنان معمولا راحت است و البته بستگی به نوع و نیازهای انواع آنها نیز دارد.

بیشتر از ۸۰۰ گونه رتیل در جهان وجود دارد که به خانواده ی Theraphosidae تعلق دارند. آنها به طور کلی به دو دسته تقسیم مس شوند: ۱- جهان قدیم (از نیمکره ی شرقی). ۲- جهان جدید (از نیمکره ی غربی). یکی از معروفترین رتیلهایی که به عنوان حیوان خانگی نگهداری میشود، Chilean Rose است‌، حیوتنی پردوام و با نگهداری آسان.

موجوداتی خطرناک؟ رتیل ها گاز می گیرند و گاز آنها هم زهرآلود است، و این درحالی است که سم نیش بیشتر گونه های آنها فقط در حد یک زنبور است و اثراتی مثل درد و قرمزی دارد. الیته با این وجود بعضی ها به سم آنها به شدت حساسیت دارند. انواع معدودی از رتیل ها کشنده بوده و یا حداقل طرف را خیلی بیمار می سازند و مسلما کیس مناسبی برای نگهداری در خانه نمی باشند. بهترین راه برای جلوگیری از این مشکل، شناخت اخلاق آنهاست و در نتیجه رفتار با آنها بر این حسب می باشد. کلا رتیل ها حیوانات وحشی هستند و باید با احتیاط و با احترام با آنها رفتار شود ولی بیشتر عقب نشینی را به گاز گرفتن ترجیح میدهند.

مسعله ی دیگری که هست و باید به آن توجه نمود، موهای رتیل است که می توانند مشکل ساز باشند. اگر ریزمویی از این حیوان در چشم شما برود، آسیب های جدی به چشم شما تا حد کوری وارد خواهد شد! پس حواستان باشد هرگز بعد از هرکاری که با رتیل خود یا تراریومش کردید، تا دستانتان را خوب نشستید، دست به چشم خود نزنید!

انتخاب یک رتیل: همانطور که قبلا هم عرض شد انئاع مختلفی رتیل با ویژگیهای متفاوت و نیاز های متفاوتی وجود دارد. در کل بهترین نوع رتیل برای افراد مبتدی ground dweller است بخاطر سرعت کمشان در حرکت.

رتیل pink toe از بهترین رتیلهای درختی برای نگهداریست ولی نه بهترین رتیل در کل، چون حرکت کردنش سریع بوده و بسیار تیز و زرنگ است و این لمس کردنش را مشکل تر می سازد.

به عنوان حیوان خانگی، همیشه ماده ها بهتر از نر ها هستند چون طول عمر بیشتری دارند. برای مثال یک رطیل ماده از یک نوع ممکن است در حدود ۲۰ سال عمر کند در صورتی که یک نر از همان نوع بیشتر از ۲ یا ۳ سال عمر نمی کند. معمولا فروشنده جنس آنها را می داند ولی اگر میخواهید خودتان تشخیص بدهید، نر ها معمولا بیشتر وقت به دنبال جفت می گردند و حالت پریشانی دارند. شاید این بتواند به تشخیص نر از ماده کمک کند.

در هنگام خرید یک رتیل، به هیچ عنوان آنی را که می بینید پاهایش به صورت حلقه ای زیر بدنش خم شده است انتخاب نکنید! یا آنی را که هیچ ظرف آبی در مکان نگهداری اش نداشته است! همیشه هم سعی کنید برای دسترسی به اطلاعات بیشتر در مورد آنها، نام علمی آنها را پیدا کنید.

—————————————————————————————

برخی از رتیل های قابل نگهداری :

Chilean Rose

Costa Rican Zebra

Mexican Redknee

Curly Hair Tarantula

Desert/Mexican Blnde

————————————————————————————————————————————–

رتیل زانو قرمز مكزيكي / Mexican Red-kneed Tarantula / Brachypelma smithi

نام علمی: Brachypelma smithi

نام عمومی: Mexican Red-kneed Tarantula ( رتیل ” رطیل ” زانو قرمز مكزيكي )

خانواده: Theraphosidae

زیستگاه اصلی : بومی مکزیک است.

وضعیت بدنی: رنگ زمینه بدن رتیل بالغ ، تیره است با تکه هایی وصله مانند به رنگ نارنجی که سر بند دوم پاهایش دیده می شود؛ به عبارتی بند دوم پاهای این رتیل، قرمز مایل به نارنجی است. رتیل زانو قرمز، از گونه هایی است که رشد بسیار کندی دارد.

وزن: حدود 15 تا 16 گرم

طول بدن: ماده های بالغ طول بدنشان حدودا” به 10 سانتیمتر می رسد که اگر اندازه پاها را هم در نظر بگیریم، به 15 تا 18 سانتیمتر می رسد.

وضعیت زندگی: با اینکه در متون قدیمی به اشتباه ذکر شده که این رتیل ها خاص مناطق بیابانی خشک و لم یزرع هستند اما آنها در خارستان هایی که به طور متوسط، در محل های سایه دارشان بین 55 تا 65 درصد رطوبت را حفظ کرده باشند، زندگی می کنند. آنها به طور طبیعی سوراخی عمیق در زمین های خاکی حفر می کنند تا بچه عنکبوت هایشان را از شر دشمنانشان دور نگهدارند. این رتیل ها پوست اندازی هم می کنند. در این زمان اگر به پوستی که معمولا” دست نخورده و سالم در کنارشان دیده می شود، نگاه کنید بیشتر شبیه به یک عنکبوت دیگر به نظر می رسد. این گونه در بین مردم هم خواهان و خواستار زیادی دارد تا جاییکه از آنها بعنوان حیوان خانگی نیز نگهداری می کنند. شاید این امر به دلیل جثه پر ابهت و رنگ آمیزی گیرایشان باشد.

شکار و تغذیه: در وحش از بندپایان، مارمولک های کوچک و حتی جوندگان کوچکی که قدرتشان بر آنها بچربد و بتوانند آنها را با زهرشان بی حرکت سازند، تغذیه می کنند. در اسارت، بچه عنکبوت ها را باید با حشرات کوچک تغذیه کرد. زمانی که به نیم سانتیمتر می رسند، می توانند از جیرجیرک های کوچک تغذیه کنند. بالغین از لارو سوسک ها و جیرجیرک های بالغ تغذیه می کنند. می توانید در صورت تمایل گاهی آنها را با بجه موش هم تغذیه کنید.

طول عمر: نامعمول نیست اگر یک رتیل ماده زانو قرمز تا 25 سال و حتی بیشتر عمر کند. معمولا” بین 12 تا 25 سال عمر می کنند اما گزارشاتی مبنی بر عمر 30 ساله آنها هم رسیده است. نرها عمرشان بسیار کوتاه تر است.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

{نگهداری پایه ای}

خانه: یک چاردیواری بزرگ واقعا نیاز نیست.ولی گونه های arboreal به جایی بلند و گونه های burrowing جاهایی هم برای پنهان شدن. در کل هر رطیل باید در یک تراریوم نگهداری شود، چون رطیلها موجودات اجتماعی نبوده و واقعا نمی توانند یکدیگر را تحمل کنند!

برای رطیل های burrowing and terrestrial سایز تراریوم به طول سه برابر بدن رطیل و پهنای دو برابر بدن رطیل واقعا کافیست. ارتفاع نباید زیاد باشد، چون این رطیل ها سنگین بوده و اگر ارتفاعی بیفتند، ممکن است آسیب ببینند و یا حتی بمیرند. فکر نکنید هر چه جایشان بزرگتر باشد بهتر است به ۲ دلیل: ۱- نیازی به فضای اظافه ندارند ۲- به دام انداختن طعمه برایشان مشکل می شود. سرپوش یا همان سقف آنها باید کاملا ایمن باشد، زیرا فرار کنان ماهری بوده و به صورتی کاملا هنرمندانه فرار می کنند! پس سعی کنید راه فراری به هیچ عنوان نداشته باشند، البته از طریقی اکسیژن هوای آزاد هم باید به آنها برسد. برای کف جای آنها هم می توانید از خاک گلدان یا کود گیاهی استفاده کنید. از به کار بردن خرده چوب برای کف آنها پرهیز کنید! عمق خاکی هم که می ریزید باید بین ۵ الی ۱۰ سانتیمتر باشد.

ساختن مکانی برای مخفی شدن آنها الزامی است و برای این کار شما می توانید از چیزی مثل گلدان یا … استفاده کنید. ولی جدا ضروری است.

رطیلها به فضای روشن با نور زیادی نیاز ندارند و حتی بهتر است در جاهای تاریکتر خانه و به دور از نور مستقیم خورشید نگهداری شوند. دمای مناسب برای بیشتر رطیل ها ۲۰ الی۳۰ درجه ی سانتی گراد است و برای گرما سعی کنید دور وسیله ی گرمایی خود را بپوشانید چون ممکن است رطیل با آن برخورد کرده و بسوزد و بمیرد.

یک ظرف کم عمق آب نیز برای آنها ضرورت دارد. باید حتما ظرف کم عمق باشد تا از غرغ شدن رطیل در آب جلوگیری شود، و اگر امکانش باشد وسط شرف آب سنگی قرار داده تا رطیل گاهی اوقات از داخل آب به روی آن بیاید و از آن بالا برود. این آب رطوبت آنها را هم تامین می کند.

ترتریوم آنها لازم نیست به طور مکرر و زیاد تمیز شود. و این بستگی به رطوبت مکان هم دارد، هر چه بیشتر باشد تمیز کردن باید زود یه زودتر انجام شود. به طور مثال برای یک ترتریوم رطیل با رطوبت معمولی، سالی یکبار تمیز کردن کفایت می کند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

{غذادهی، پوست اندازی و لمس کردن رطیل ها}

غذا دهی: یک رژیم غذایی از بین جیرجیرکها، ملخها و دیگر حشرات می تواند مناسب باشد. رطیل های بزرگسال کمتر غذا می خورند و ۱ الی ۲ بار در هفته کفایت می کند. غذا بهتر است که طعمه ی زنده باشد. مطمعن باشید که طعمه از رطیل کوچکتر است، چون شاید به رطیل شما آسیب برساند. وقتی رطیل شما خیلی بزرگ شد(از نظر اندازه)، میتوانید از موشهای کوچک یا مارمولکهای کوچک به عنوان غذای آنها استفاده کنید. رطیل ها مدتی بعد از پوست اندازی بدنی آسیب پذیر داشته و در آن موقع اگر طعمه ای در ترتریوم مانده باشد، ممکن است به او آسیب برساند. پست در چنین وضعیتی همه ی طعمه ها را خارج کنید.

پوست اندازی: رطیل همراه با بزرگ شدنش پوست اندازی کرده و از اسکلت قدیمی خود بیرون می آید و جدید آن را می سازد. این دوران، استرس آور ترین دوران برای رطیل است. رطیل برای مدتی غذا نمی خوذد و بر روی پشتش می خوابد تا پوستش را بیندازد. پوست اندازی او ممکن است چند ساعتی طول بکشد، بنابراین جای نگرانی نیست. وقتی که اسکلت قدیمی انداخته شد، چند روزی طول می کشد که اسکلت جدید سخت شود و در این مدت هرگز نباید به آن غذا بدهید. در این مدت رطیل همچنین نباید توسط شما لمس شود. این حدودا ۲ هفته برای رطیل زمان می برد تا کاملا بهبود یافته و حالش عین اولش بشود.

لمس کردن: بدلیل اینکه بیشتر رطیلها آنقدر زهرآلود نیستند، لمس کردن آنها و گرتنشان در دست امکان پذیر است و لذت خاصی دارد! برای لمس کننده، گاز گرفتنش ممکن است کمی درد آور و موهای بدنش خارش آور یا سوزش آور باشد ولی خطر بزرگتر برای خود رطیل است! حیوانات آرام و زیاد بی حرکتی نیستند و از بودن بر روی دست یک غول(انسان) لذت آنچنانی نمی برند و ممکن است فوری سریع بپرند یا بدوند که این باعث افتادن آنها و بعد مرگ آنها می شود! حتی یک افتادن کوچک هم به آنها آسیب می زند! پس باید خیلی مواظب این مسعله باشید!

کلینیک دامپزشکی دکتر افشار

khashayar

راه آسان‌تری برای ارتباط با کاربران‌مان پیدا کرده‌ایم :) عضویت در کانال

مطالب زیر را حتما بخوانید:

قوانین ارسال دیدگاه در سایت

  • چنانچه دیدگاهی توهین آمیز باشد و متوجه اشخاص مدیر، نویسندگان و سایر کاربران باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاه شما جنبه ی تبلیغاتی داشته باشد تایید نخواهد شد.
  • چنانچه از لینک سایر وبسایت ها و یا وبسایت خود در دیدگاه استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه در دیدگاه خود از شماره تماس، ایمیل و آیدی تلگرام استفاده کرده باشید تایید نخواهد شد.
  • چنانچه دیدگاهی بی ارتباط با موضوع آموزش مطرح شود تایید نخواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لینک کوتاه: